Opcje menu głównego
W zależności od rodzaju projektu, nad jakim pracuje Użytkownik (pakiet/schemat/hierarchia), w menu górnym dostępne są odpowiednie akcje możliwe do wykonania.
Podczas pracy z pakietem przetwarzania widoczne jest menu zawierające opcje uruchamiania i operowania edytowanym pakietem:
- Deklaracja argumentów
- Polityka konwersji typów
- Zewnętrzny kod .NET (CC)
- Liczniki biznesowe
- Słowniki
- Wygeneruj dokumentację
- Wczytaj logi z pliku
- Wczytaj logi ze schowka
- Uruchom
W trakcie zarządzania schematem danych dostępne jest menu zawierające opcje edycji i widoku oraz możliwość dodawania rekordu i pola. Więcej informacji patrz: Schemat Danych w Mapowaniach
Menu Hierarchii zadań zawiera następujące opcje:
- Wygeneruj dokumentację
- Wczytaj logi/plik TASKS
- Analizuj zadanie bez logów
- Ustawienia TaskManager
- Podłącz do bazy danych
- Uruchom TaskManager
Deklaracja argumentów
Funkcja Deklaracja argumentów pozwala na określenie dodatkowych argumentów wywołania pakietu. Występuje tutaj edytor jak przy schemacie danych gdzie możesz dodawać pola, rekordy oraz dodać także adnotacje poprzez menu kontekstowe. Więcej informacji patrz: Argumenty wywołania pakietu.
Wykonywanie operacji na rekordach/polach zostało szczegółowo opisane w rozdziale poświęconym dostosowywaniu schematów rekordów oraz pól w Mapowa patrz: Adnotacje.
- Po uruchomieniu pakietu konieczne będzie uwzględnienie wprowadzonych argumentów wywoływania pakietu.
- Często istnieje konieczność wykonania wspólnej operacji na danych różnych typów i różnych atrybutów danej oraz traktowania danej pewnego typu jak danej innego typu. Realizacja wymienionych zagadnień wymaga stosowania odpowiednich konwersji typów.
Polityka konwersji typów
Funkcja Polityka konwersji typów umożliwia konfigurowanie dowolnej ilości polityk konwersji typów danych. Każda polityka zawiera parsery przetwarzające tekst/ciąg znaków w odpowiednią strukturę danych.
Parser nazywany inaczej analizatorem składniowym dokonuje analizy danych wejściowych w celu określenia ich gramatycznej struktury w związku z formalną gramatyką. Dzięki temu procesowi możliwe jest przetworzenie czytelnego tekstu w strukturę danych przydatną do dalszej obróbki.
- Konfiguracja parserów związana jest z określeniem lub edycją właściwości formatu końcowego – po konwersji.
- Użytkownik ma możliwość edycji istniejących już polityk konwersji lub utworzenia nowej po wyborze opcji Dodaj politykę konwersji. Opcja dostępna jest w zakładce Polityki konwersji.
- W celu dodania analizatora, rozwiń drzewko Nowa polityka i wybierz parser z listy. Możliwe jest dodanie nowego analizatora składniowego z listy dostępnych do obecnie przeglądanej polityki konwersji.
- Usunięcie polityki konwersji możliwe jest za pomocą ikony kosza.
- Zakładka Parsery nazwane służy do definiowania nazw specyficznych konwersji. Umożliwia odwoływanie się do konwersji na podstawie nadanej nazwy.
Zewnętrzny kod .NET
Funkcja zewnętrzny kod .NET (CC) służy do dodawania/definiowania zewnętrznych zestawów .NET Framework, które następnie mogą być użyte w bloczku Uruchamianie kodu (CC Event), gdzie CC oznacza Custom-Code. W efekcie w każdym miejscu pozwalającym na użycie wyrażenia pojawia się nowy „obiekt” pozwalający na wywołanie metod publicznych (statycznych i instancyjnych) zaprogramowanych w dowolnym języku platformy .NET. Więcej o przykładowym wykorzystaniu funkcjonalności patrz: Integracja z Active Directory.
Wyróżniamy tu kilka rodzajów metod:
- Proste o argumentach prostych.
- Zwracające rekordy.
- Dynamiczny dispatch / Generyki - zwracające różne typy i wołające różne fizyczne metody w zależności od argumentów, w szczególności zwracające rekordy danych.
- Funkcje dynamiczne – lista faktycznych metod nie jest zadana z góry, jest liczona w zależności od różnych czynników (np. dostępnych słowników). Mechanizm ten nie będzie tu opisany w szczegółach, jego użycie wymaga dogłębnej wiedzy o wewnętrznych strukturach danych silnika.
- O argumentach złożonych (klasach).
Metody o argumentach prostych to te, które posługują się na wejściu/wyjściu wyłącznie typami ze zbioru: decimal, string, DateTime, bool, float oraz całkowite typy numeryczne (byte, sbyte, short, ushort, int, uint, long i ulong). Poza wymienionymi typami prostymi można przekazywać również ich nullowalne odpowiedniki (int?, decimal?, DateTime? itd.).
Można się nimi posługiwać w każdym kontekście wyrażeń – wyliczania pola/rekordu, warunku operacji, walidacji oraz w bloczku Uruchomienie kodu.
Przykład metody o argumentach prostych:
[("Sprawdza poprawność numeru REGON 9 - znakowego")]
public static bool CheckREGON(string a_strREGON)
{
if (9 != (a_strREGON?.Length??0) || !a_strREGON.All(char.IsDigit))
return false;
int sum = 0;
for (int index = 0; index < 8; ++index)
sum += Char2Int(a_strREGON[index]) * __Regon9Weights[index];
return Char2Int(a_strREGON[8]) == sum % 11 % 10;
}
Każda metoda (i argument) może być dodatkowo oznaczona standardowymi atrybutami z System.ComponentModel: DisplayName, Category i Description, co powoduje ładniejsze opisanie jej w projektancie. Metoda może przyjmować również argument typu List<T>, gdzie T jest typem ze zbioru wymienionego powyżej.
public static decimal? min(List<decimal> a_list)
=> a_list == null || a_list.Count == 0
? (decimal?) null
: a_list.Aggregate(decimal.MaxValue, Math.Min);
Listy wartości typów prostych (value-types) nie mogą zawierać nulli. W razie wyliczenia listy np. ze ścieżki wielokrotnej prowadzącej do null-owalnych pól wszystkie wartości puste zostaną pominięte.
W przypadku wykorzystywania metod instancyjnych domyślnie tworzona jest jedna instancja obiektu na cały czas związany z uruchomieniem pakietu. Ewentualna metoda IDisposable.Dispose() zostanie zawołana jeśli jest na to zezwolenie w konfiguracji referencji do kodu (domyślnie włączone dla nowo dodawanych referencji).
Statyczne metody proste o argumentach prostych mogą być wywołane w pakietach przetwarzania w uproszczony sposób: wystarczy umieścić w folderze programu archITekt bibliotekę zawierającą żądaną metodę. Po uruchomieniu edytora pakietów przetwarzania, metoda będzie dostępna bezpośrednio w edytorze wyrażeń, po pełnej nazwie deklarującego typu, z możliwością przekazania pól struktury danych jako argumenty metody, np.:
MyCustomNamespace.CustomClass.CheckREGON(Firma\REGON)
Liczniki biznesowe
Funkcja Liczniki biznesowe służy ułatwieniu raportowania. Odfiltrowuje ważne mierniki, pozwala łatwiej dostrzec istotne dane i trendy. Niektóre bloczki są skorelowane z licznikami biznesowymi.
Słowniki
Funkcja Słowniki służy do wyboru, którego słownika należy użyć podczas uruchamiania adnotacji Słownik.
Dodatkowo, ze względu na istnienie kilku możliwości mapowań dla każdego słownika, należy określić w zakładce Opcje wykorzystania słownika, która kolumna w tabeli pełni rolę klucza, a która wartości w słowniku.
Parametry uruchamiania
Okno Wartości parametrów uruchamiania bloczków służy do ustawiania parametrów uruchamiania pakietu.
Możesz wybrać opcję wprowadzenia wartości parametrów lub wprowadzenia parametrów i uruchomienie pakietu.
Zakres konfiguracji obejmuje:
- parametry uruchamiania bloczków (górna część okna) – w tej części zazwyczaj ustawiane są ścieżki do plików / nazwa środowiska dla bazy danych. Parametry służą do ustawienia plików, z których bloczki wejściowe będą czerpały dane, a bloczki wyjściowe zapisywały rekordy.
- argumenty uruchamiania pakietu – pozwala ustawić wartości dla argumentów uruchomienia pakietu, zdefiniowanych w oknie opcji Deklaracja argumentów.
Uruchom / Zatrzymaj
Opcja Uruchom uruchamia pakiet przetwarzania, z kolei opcja Zatrzymaj umożliwia zatrzymanie uruchomionego pakietu.
